به او بگویید دوستش دارم

روزی که دلم پیش دلت بود گرو

دستان مرا سخت فشردی که نرو

روزی که دلت به دیگری مایل شد

کفشهای مرا جفت نمودی که برو  

نمیخواستم عکسا تو پاره کنم         نمیخواستم دلو بیچاره کنم

نمیخواستم تو رو اواره کنم            ولی مجبور شدم اینکارو بکنم

نمیخواستم عشقمو ازت بگیرم         

نمیخواستم تو بری بی تو بمیرم            

نمیخواستم نمیخواستم .....

میدونستم تو بری تنها میمیرم 

نمیخوام بیشتر از این شکسته شی

نمیخوام باهام بیای که خسته شی

نمیخوام که بگذرم به سادگی

عزیزم برو برس به زندگی 

 عشق الوچه نیست که بهش نمک بزنی

غذا نیست که بهش ناخونک بزنی

رفیق نیست که بهش کلک بزنی ...

عشق مقدسه باید جلوش زانو بزنی.......  ...  

وقتی تو رفتی لحظه ها گنگ ومبهوت از حرکت ایستادند

وقتی تو رفتی دور اطلسی ها به اخر رسید واین خارها بودند که در دشت خیمه زدند

 وقتی تو رفتی خوشه های خشم و خوشونت تنها میوه درخت انیسانیت شدند

وقتی تو رفتی انتظار تعبیر غمگین رفتنت شد . 

 تو رت از بين صد ها گل من جدا كردم

                                  توسينه جشن عشقت رو به پا كردم

 براي نقطه پايان تنهايي

                                 تو تنها اسمي بودي كه صدا كردم

بگو از پاكي چشمه منو لبريز خواستن كن

                                با ديستات حلقه گل بساز و گردن منكن

اگر از مرگ باورها و از ادمها دلم سرده

                                 نوازش كن تو دستامو كه خيلي وقته يخ كرده 

                    تقديم به داش علی گلم كه هميشه دستاش يخه

پس از رفتن از کنار تو تویی که به حقیقت در کنارم نبودی  دلم برایت تنگ می شود مهربانم !

پس از رفتن از کنار تو دلم می گیرد در غربت نفسهایت  دلم می گیرد در غربت نگاههایت  در فراق رویت در فراق حرفهایت  در هجر تبسم هایت 

دلم میگیرد ....

بعد از رفتن از کنار تو پاره دلی که باقی ست در قفس شکسته سینه ام می شکند در دلتنگی برای تو و خرده بالی که مانده است از پرنده خیال خونین می شود در هوای پرواز بر کوی تو و ارزو باتو بودن درمسیری که در هوای تو دیوانه است می ماند برای همیشه .....

و می بینی روزگاری در کوچه های شهر در محله منزویان عشق  پرچمی سیاه بر تابوتی نهاده  عاشق بر دوش می برند وتو  نه از سر عشق  به اجبار بر جای می مانی تا کاروان سوگ بگذرند و دیدگانت نه هراسان که اسوده می خوانند :

هوالباقی

و نه انکه پریشان شوی که کهروان گذشته به راه خود ادامه میدهی و  با خود زمزمه  می کنی نام اشناییست ....

و چه سرگردان میشود روحم همراه باتو تا شاید در پاره های خاطراتت نامی از خود بیابد وچه سرد بر جای می ماند که حتی در خط خورده های خاطراتت هم نبوده است .

تو چه اسوده فردا را اغاز می کنی و فردا ها را بی انکه یادی از ان که بر او هوالباقی خواندی در خاطره هایت داشته باشی و من می روم به گورستانی که حال پس از سالیان دراز مرگ به ان رسیده ام .!